میل ها و منار ها

با سلام خدمت تمامی دوستان و همراهان همیشگی کدیار ، در این پست میخواهیم  به توضیح کامل مناره ها و همچنین میله ها در معماری ایران در قالب یک پاورپونت زیبا در 176 اسلاید توضیح دهیم لذا قبل از توضیح کامل می توانیم  بگوییم که به فن معماري اسلام زمانی پي خواهيم برد كه در ساختمانها و آثار اسلامي بررسي و تحقيق كرده باشيم. يكي از عناصر اصلي اين فن كه در اسلام جلوه‌گر شده و زيبائي خاصي به خود گرفته ، ساختمان گلدسته‌ها مي‌باشد.با ظهور اسلام مساجد گوی رنگ و سنگ را از سایر رقبا ربوده در فن و هنر بی همتا گشتند.در ابتدا مساجد فاقد مناره بوده موء ذنان در مکانی که دو عامل مرکزیت و ارتفاع را توئما داشته اذان می گفتند .در ادامه این پست از بزرگترین سایت تخصصی معماری  بیشتر با میله و مناره ها آشنا خواهیم شد. ما همراه باشید.

میل ها و منار ها 

جهت دانلود محصول اینجا کلیک کنید

فهرست مطالب:

عملكرد مناره , معماري مساجد اوليه ,تاريخچة مناره ,شيوة ساختماني مناره و عناصر معماري , موقعيت موذنه, ‌مصالح مورد نياز درساختمان مناره ,شكل مناره‌ها , نحوه تزئين گلدسته‌,

ريشه مناره‌ها در ايران,

مناره‌هاي سلجوقي,

مناره‌هاي ايلخانان,

مناره‌هاي تيموري و صفوي,

فهرستي از مناره‌ها و میل های  تاريخي ايران از قرن پنجم تا سيزده هجري

میل ها و منار ها 

چکیده مطالب:

گلدسته يا مؤذنه عبارتست از محلي كه مؤذن در آنجا اذان مي‌گويد و مردم را به نماز دعوت مي‌كند . مؤذنه داراي نامهاي ديگري نيز هست از قبيل: مناره ، منار و صومعه ، عساس و گلدسته. بطوركلي ، مؤذن از همان آغاز اسلام جايگاه مخصوصي داشته ، همچنانكه بلال در زمان پيغمبر اكرم (ص) بر بلندترين بامهاي منازل يا بر روي استوانه‌اي مي‌رفت و اذان مي‌گفت.

در اوائل اسلام بود كه مؤذن برروي باره شهر مي‌رفت و اذان مي گفت وبيشتر اين رسم در شهر دمشق معمول بود.

ناگفته نماند كه مؤذنه در آغاز صورت ساده‌اي داشته و تدريجاً تكامل يافته يعني در اول مؤذنه ديواري بلند يا برج‌مانند بود كه مؤذن بر روي آن مي‌رفت و اذان مي‌گفت. كم‌كم به اطراف آن برج ديوار يا نرده اي كشيدند بروي آنها سايه باني قرار دادند و پس از مدتي اين فكر پيدا شد كه بهنگام مغرب چراغي در مؤذنه روشن سازند تا هم علامت فرارسيدن وقت نماز باشد و هم مردم بدانند كه مسجد در چه نقطه‌اي قرار گرفته و تدريجاً روشن نگهداشتن مؤذنه سنتي شد بطوريكه در سرتاسر بلاد اسلامي در مواقع اعياد در مؤذنه چراغ‌هاي فراواني روشن مي‌كرد و در مغرب‌زمين از مساجد هنگام غروب آفتاب پرچمي در مناره برمي‌افراشتند.